Vandaag heeft de gehele dag mijn faculteit in brand gestaan. Een verschrikkelijke situatie. In het bijzonder voor zij, die na maanden aan hun afstudeerproject te hebben gewerkt, moeten concluderen dat al hun werk verloren is. Maar het grootste en meest belangrijke verlies ligt toch wel in de verloren boeken, tijdschriften, kaarten die van grote waarde zijn voor de architectuur. Bovendien zou er morgen een tentoonstelling geopend worden waar de faculteit Bouwkunde Delft haar schatten zou tonen. Collecties van door beroemde architecten ontworpen meubelen, evenals zeer waardevolle maquettes van beroemde gebouwen.
En natuurlijk het gebouw zelf. Door velen verguisd met de opmerking "DDR-architectuur" en daarbij was ook ik. Tot ik in Delft aankwam. Want het gebouw van bouwkunde is meer. Of beter, was meer. Het is namelijk volledig verloren en half ingestort. Bouwkunde functioneerde - ondanks een verdubbeling van het aantal studenten sinds 1970 - uitstekend en is tekenend voor de tijdsgeest van destijds.
Aanvankelijk geloofde ik niet zo erg in de brand, maar na een blik op internet geworpen te hebben, ben ik toch maar naar Bouwkunde gesneld. Gewapend met videocamera. Daarbij zocht ik ook de wat exclusievere filmlocaties op. Lang leek het erop dat de NOS mijn beelden wilde kopen, maar - heel dom - ik heb mijn hand overspeeld door een te hoog bedrag te vragen. Ook Hart van Nederland toonde interesse en hebben nadat het gebouw ingestort was zelfs nog gebeld of ik dat ook gefilmd had. Nee, helaas, anders was ik misschien nu wel een rijk man! Ach voor een tv-debuut moet ik misschien nog maar even wachten.
Sensatie is het nu. Rouw is het morgen. Het is nog onwerkelijk, maar de realiteit zal snel doordringen. Geen gebouw meer tijdens mijn hele studietijd. Tijd om na te denken dus. Over de toekomst.
Labels: Bouwkunde, Delft, Film, Werk
