Straatfotografie

Het is al een tijdje geleden dat ik voor het laatst iets heb gepost. Mijn verjaardag heb ik stilletjes gevierd wegens het drukke project en van het geld dat ik heb gekregen, heb ik onder andere een boek gekocht dat specifiek over het Pantheon gaat. Dat boek zal dan komen te staan in de nieuwe boekenkast die ik tevens van mijn verjaardag tegoed heb. Daarover t.z.t. meer.

Gelukkig heb ik wel een beetje vrije tijd, en daarom besloot ik vandaag eens mijn telelens te gaan onderzoeken in de binnenstad van Delft door middel van straatfotografie. Hieronder een impressie.

Panorama

Om in deze drukke tijd toch iets te doen met mijn nieuwe Sigma 17-70, besloot ik mijn camera mee te nemen naar de hoogleraren bespreking om dit panorama te schieten. Helaas waren er niet vele mensen aanwezig en mocht ik mijn plan niet presenteren.

Gisteren heb ik trouwens een avondje gewerkt voor EF, waarmee ik een jaar in Rome Italiaans heb geleerd (2006-2007), toch wel de mooiste tijd uit mijn leven tot nu toe. Het enige wat ik hoefde te doen was vertellen over mijn eigen ervaringen in Rome, dus dat was sowieso leuk. Morgen ga ik weer eens voor een weekend naar Groningen om daar alvast mijn verjaardag te vieren. Eenieder is uiteraard van harte welkom aan de Heihorst voor een stuk taart.

Verjaring

Is dat even schrikken: mijn negentiende verjaardag lijkt nog zo dichtbij! En dat terwijl er toch best veel is veranderd sinds die tijd. Ik heb Rome verruild voor Delft, relatie voor single, talenschool voor Technische Universiteit, ben lid geworden bij de mooiste studentenvereniging van Nederland, heb een eigen flat. Ja, na pret- en reisjaren 2006-2007 komen nu de jaren van de stroeve borrels en het harde studeren! Panta rhei, ouden menei; Alles stroomt, niets blijft.

Nog twee dagen, en dan zal ik definitief mijn tienerjaren achter mij laten. Twintig. Mijn favoriete juf op de basisschool zei altijd dat je iedere keer als je tien jaar ouder werd, een extra kruisje op de rug zou krijgen, maar dan voor maar een enkele dag. Toen ik tien werd, kon ik het niet zelf controleren, want het zat immers op mijn rug.

Wel bedacht ik me toen al dat ik aan haar mijn tweede kruisje zou willen laten zien. Waarom weet ik ook niet. Helaas, buiten het feit dat kruisjes niet bestaan, is ze overleden, waardoor de kwestie onmogelijk is geworden. Jammer.

Nog zoiets: een mensenleven lijkt eeuwig te duren, maar als men eens uitrekent hoeveel dagen je eigenlijk te leven hebt (als je tachtig jaar leeft), dan komt men erachter dat dit helemaal niet zoveel is: 29220 dagen. Ai, dat is weinig. 'Ik doe het morgen wel, want ik heb nog tijd genoeg,' is dus een verkeerde instelling. Ik heb inmiddels al 1/4 - 2 dagen geleefd: 7303 dagen. Best lang, maar ik ben van mening dat de beste 20 jaren nog moeten komen, op naar de komende 7307 dagen dus!

Net als vorig jaar zal het feestje bij mijn verjaardag niet heel uitbundig zijn. Zoals het er nu naar uit ziet gaan we naar een concert, na een kleine borrel bij mij thuis. Mijn huisje is ook klein, dus daarom ook een kleine (en gezellige!) borrel. Juist. Een uitnodiging wordt morgen verstuurd, dat u het maar weet.

Welnu, ik ben druk bezig met de wintersportfoto's uit Alpendorf, Sport Gastein, Flachau en Wagrain, dus die komen binnenkort. Und... ja, ich glaube das waer's.

Napoli e il mio compleanno

Inderdaad moet ik toegeven dat mijn laatste bericht niet uitblonk in positiefheid (ik hoop dat dat een Nederlands woord is), maar mede door mijn verjaardag, die geslaagd was, en doordat de teller rechtsboven nu op nog maar 91 dagen staat, én het weer nu eindelijk geweldig is, zoals ik van Rome verwachtte voordat ik er ging wonen, ben ik nu een stuk gelukkiger.

Natuurlijk is al bijna tijd om mijn verblijf hier aan een reflectie te onderwerpen: 'wat heb ik gedaan, wat heb ik bereikt' en 'wat moet er nog gedaan worden', wat aan de ene kant jammer is, want nog maar drie maanden zijn erg kort, maar aan de andere kant ook verheugend, omdat ik dan Evelien weer zie, en natuurlijk de rest van jullie.

Want hoezeer Rome ook een geweldige stad is, in al zijn opzichten, de mensen maken haar. De mensen die hier wonen zijn aardig, dat wel, maar het blijven Italianen. Overigens denk ik dat er vele Italianen zijn die warmer zijn dan Romeinen, zoals bijvoorbeeld in Napoli.

Maar eerst even een foto die genomen is tijdens mijn verjaardagsetentje:
Helaas heb ik maar weinig foto's van deze vermakelijke avond, die starte op de Spaanse trappen om wijn te drinken (thuis kan ik geen mensen uitnodigen), die ons vervolgens naar een restaurant leidde en vervolgens naar Campo dei Fiori. Erg geslaagd.

Na de hele zaterdag heerlijk niets gedaan te hebben, was het dan zondag tijd voor de grote dag. Napoli en mijn verjaardag. De hele dag kon ik mij verheugen door vele telefoontjes en sms berichten met felicitaties. hartelijk bedankt hiervoor!

Dan lijkt het mij nu tijd om een kleine impressie van Napoli te geven, ook teneinde de hoeveelheid tekst wat te beperken.
De beroemdste van Napels, Il Duomo, valt helaas toch in het niet bij het eeuwige marmer van Rome, en met name van het Vaticaan. Toch wel een 'leuk' kerkje.

Eindelijk een Mini zoals het hoort: in British racing green, aangevuld door de nieuwe versie, in het rood:

Toen we de vele trappen van Napels aan het beklimmen waren, omdat ik gezegd had: 'We gaan naar dat kasteel daar', kwamen wij, mijn huisgenoten en ik, al zwoegende wat locale mensen tegen, waaronder deze homofiel van veertig die nog steeds bij zijn moeder woont, die overigens waarschijnlijk aan een geestesziekte lijdt. Desalniettemin was het erg vermakelijk om wat wijn met hen te drinken. Bovendien gaf het ons sterkte voor de rest van de klim. Het uitzicht vanaf de top, Castel sant'Elmo, wordt weergegeven door de allereerste foto van dit inmiddels veel te lange bericht.

Dan nog een beeld van een fenomeen waar Napels beroemd om is: iedereen hangt zijn wasgoed buiten, zelfs aan grote straten. Om te 'voelen' en te begrijpen waarom, zul je zelf deze geweldige stad bezocht moeten hebben.

Laat ik beeindigen (zonder trema) met het bedanken van eenieders felicitaties en met de hoop uit te spreken dat ik, maar als vanzelfspreken ook iedereen die negentien wordt of is geworden, een fijn laatste tienerjaar zal beleven.

Cin Cin!

Bijna verjaardag

De dagen gaan hier inmiddels wel weer redelijk snel voorbij, na een korte periode van enige teneergeslagenheid. Ik kan mij (hopelijk) ook gaan verheugen op een leuke verjaardag, voor het eerst voor mij in de Eeuwige Stad.

Laat ik hopen dat ik tenminste enige cadeautjes zal krijgen...

Voor zij die niet weten op welke dag het heuglijke feit plaatsvindt, namelijk dat ik mij vanaf dat moment negentien jaren oud zal mogen noemen (en in werkelijkheid ouder, want eigenlijk passeer ik de leeftijd van negentien jaar), zal ik dat maar kenbaar maken. De datum is 11 maart 2007, op een zondag.

Zondag zal ik overigens de hele dag in Napels zijn.

Verjaardagsfeestje (en 8 reacties in de vorige post, wow!)

Dinsdag was de verjaardag van ons aller Nuria (met accent), dus werd er een feestje georganiseerd. Wellicht iets minder groots dan verwacht, maar toch, de foto's. Evelien, nu weet je ook hoe zij eruit ziet.

Nuria en ik.

Alle aanwezigen. Ja, het waren er niet veel, maar het was gezellig.

Elena en Nuria, vriendinnetjes.

Een sequens: 25 jaar is oud!





En mijn cadeau, omdat zij altijd klaagt over haar leeftijd. Een stupide beeldje van Aphrodite met de tekst: TV NURIA ES, QUOQUE AFRODITH ES. Wat betekent: Jij bent Nuria, maar jij bent ook Aphrodite, refererend aan de eeuwige schoonheid, zelfs op oudere leeftijd.