DIES VLTIMVS (anche in italiano)

CONSVMATVM EST, het is volbracht, ik ben klaar om te vertrekken. Na het Pantheon voor de laatste keer een groet toegebracht te hebben en wel alleen, volledig alleen en op blote voeten zonder iets anders, ben ik er klaar voor. Eergisteren was het grote afscheidsfeest, niet in Ostia, aan het strand maar in een openluchtdiscotheek in Villa Borghese. Het was leuk en triest, intens. Laat ik nog maar eens een foto-impressie doen.

CONSVMATVM EST, la fine è venuta, sono pronto per partire. Dopo aver salutato il Pantheon per l'ultima volta, essendo completamente da solo e scalzato, ci sono pronto. La grande festa finale era ieri, non a Ostia, sulla spiaggia, ma in una discoteca all'aperta a Villa Borghese. E' stato sia divertente che triste, intenso. Faccio ancora un'impressione tramite fotografie.


Een foto uit de oude doos, met Romina, mijn ex-huisgenoot, die ik de laatste twee weken absoluut gemist heb.

Una foto vecchia che mostra me e Romina, la mia ex-coinquilina. Lei mi ha certamente mancato queste ultime settimane.


In 'La Radio', laten we zeggen de stamkroeg van onze school, samen met het groepje waarmee we naar Firenze zijn gegaan, behalve Szofia. Dit was donderdag, na het examen.

A 'La Radio', diciamo il 'nostro' bar, insieme con il grupetto con quale ho visitato Firenze, tranne Szofia. Era giovedì, dopo l'esame.


Dan vrijdag. Alle leraren waren er om ons een laatste groet toe te brengen. Hier ben ik met Vittoria, een karakter, laten we zeggen.

Poi venderdì. Tutti gli insegnanti erano presenti per salutarci. Su questa foto sono con Vittoria, una persona veramente caratterizzato, diciamo.


En met Suzanna, een van de beste leraressen.

E qui con Suzanna, una dei più bravi insegnanti.


De avond werd opgevuld met de laatste Spaghettata, die helaas al niet meer was georganiseerd voor vijf maanden. Het werd een knaller. Hier de kaart voor Massimo, de barman.

La sera c'era finalmente ancora una Spaghettata, che non era stata organizzata per un sacco di tempo, credo che siano cinque mesi o qualcosa. Era perfetto. Sulla foto la cartolina (o cartolinone, oppure forse cartolone) che avremmo dato a Massimo, il barista.


Hier geeft ik namens iedereen de kaart en het cadeau aan Massimo.

Su questa sto dando (sto a da' in romano) la cartolina ed il regalo a Massimo.


Massimo met zijn cadeau. Hij is onze kampioen, de werkelijke nummer 10, het nummer van Francesco Totti.

Massimo col suo regalo. E' il notro campione, il vero 10, il numero di Francesco Tottu.


Hier is dan ook de tekst te zien.

Qui allora è anche visibile il testo.


En nog een.

E ancora una


Uiteraard moest er natuurlijk ook even een foto met de hele groep gemaakt worden. Natuurlijk willen jullie namen: van links naar rechts: Valerie, Huei, Chiaki, Marie, ikzelf, Massimo, Jessica, Steffi, Milou, Tobia, Augusta, Sarah en Erik.

Naturalmente dev'essere stata fatta una foto. E' sicuro che volete sapere i nomi: da sinistra a destra: Valerie, Huei, Chiaki, Marie, ikzelf, Massimo, Jessica, Steffi, Milou, Tobia, Augusta, Sarah e Erik.


Onze handttekeningen op de bar...

I nostri signaturi sul bar...


Richard, mijn grote vriend en ik.

Riccardo, il mio grande amico.


Ricarda en ik. Zij is echt supertof.

Ricarda ed io. Lei è meravigliosa.


Een Holland onderonsje: Ik, Augusta en Erik.

Tutti olandesi: Io, Augusta e Erik.


Van de club heb ik niet veel foto's kunnen maken want helaas, de batterij hield het er mee op. Toch is deze nog wel grappig.

Non ho potuto fare tante foto dalla discoteca poiché la batteria della mia macchina fotografica era finita. Questa però e divertente.


Laat ik dan afsluiten met deze twee salamanders die een activiteit bedrijven die de essentie van het bestaan is, zij het menselijk, dierlijk of plantelijk (?).

Lasciami finire con queste due lucertole che fanno qualcosa che è l'essenzione dell'essere, sia umano, sia animale, sia piantale (?).


Dan wat betreft de praktische zaken. Morgen vertrekt mijn trein om 9.00 uur naar Bolzano, waar ik om 15.08 uur zal aankomen. Na een dag verbleven te hebben in Ora kom ik woensdagavond laat aan in Nederland. De volgende dag rij ik naar Delft voor een kamerzoekbijeenkomst inclusief overnachting. De middag benut ik om Alejandro, een Mexiaan die ik heb ontmoet in Rome, te ontmoeten. Tegen het einde van de middag (vrijdag) zie ik dan eindelijk Evelien weer. Daarna zien we wel even of en hoe er iets georganiseerd wordt ter wederziens.

Salve!


Poi, riguardante le cose pratice. Domani alle ore 9.00 parte il mio treno da Termini a Bolzano, dove arriverò alle 15.08. Dopo aver rilassato per un giorno a Ora, arrivo in Olanda a mercoledì sera. Il giorno succesivo quido a Delft per svolgere un incontro su 'trovare una stanza per studiare'. Pernotto anche di la. Uso il pomeriggio per incontrare un messicano che ho incontrato a Roma. Poi rivedo Evelien finalmente alla fine del pomeriggio (venderdì). Poi vediamo un po' come ci rivedremo: forse organizzo una festa o qualcosa così.

Salve!

Afscheid

Afscheid nemen is moeilijk en triest, maar niet erg triest. De wereld is namelijk klein. Sono sicuro che rivedo la gente che voglio bene. Het woord afscheid is een paradox. Je neemt slechts afscheid van hen van wie je houdt, in meer of mindere mate en tegelijkertijd weet je ook dat je hen weer zult zien.

Toch bestaat er wel degelijk een dubbel gevoel. Enerzijds zal ik iedereen in Nederland weer zien, en natuurlijk ook Evelien, anderzijds moet ik mijn andere grote liefde, de Stad, ROMA (AMOR) achter mij laten. Het Pantheon heb ik al daggezegd en vandaag was het tijd voor de mensen. Zojuist hebben we l'ultimo pranzo gehad wat gevolgd gaat worden door l'ultimo cena vanavond. Een daarna: groot feest aan het strand in Ostia.

Het verschil met l'ultimo cena van Jezus en zijn Discipelen is wel dat er deze keer niemand dood gaat. Ja, ik vergat de uitzondering: afscheid is geen paradox als iemand het leven laat. Maar wie weet in welke Hemel wij allen terecht zullen komen?

Een volgende update zal vanuit Nederland worden verzorgd. Dus bij deze alle groeten, ook aan jou, Rome. Tot volgende week, ik heb er zin in.

Salve!

Post Scriptum: deze foto geeft een beetje het dubbele gevoel weer.
De zon in combinatie met donkere wolken, als ware het een onweersbui die dreigt boven Rome. De lijn tussen verdriet en geluk is smal vanavond, morgen en zondag en het is zaak om zo goed mogelijk op het koord te balanceren. Goed, nu is het wel weer genoeg geneuzel. Ciao!

Notte Bianca

Al lang was het plan opgevat om eens de zonsopgang op de Gianicolo (de heuvel in Trastevere) te gaan bekijken. Uiteindelijk was het zover op dinsdag, twee dagen voor het examen. Hier volgende foto's.

De hele groep insieme. Ok, de namen komen niet meer. Kijk daarvoor maar op andere foto's. We begonnen op de Piazza Santa Maria in Trastevere op deze foto en onze tocht zou eindigen op dezelfde plek, voor het ontbijt.

Behalve foto's van mensen natuurlijk ook een paar 'artistieke', dat spreek voor zicht. Ondanks de onscherpte en het gebruik van ISO 1600 ben ik hier nog aardig tevreden over.

Dit flesje was zo fotogeniek dat ik er verscheidene foto's van heb genomen. Hier komen er drie.

Sommigen konden niet wakker blijven, mietjes.

Het ochtendgloren...

Ook onze Corona snakt naar daglicht.

Een prachtig moment. Ineens begon het rumoer van de stad. Het verkeer, de bussen begonnen weer te rijden. Deze foto geeft dat gevoel goed weer vind ik.

Wachtende op de zonsopgang. Nog drie kwartier.

Nog vijf minuten...

The sunrise! Het was misschien nog wel mooier dan vanaf het Forum Romanum.

Zon overal.

Natuurlijk mag een foto van mijzelf niet ontbreken.

En waarom ook niet twee?

Sommige meisjes zijn blijkbaar gepassioneerd van joga. Het was wel een mooi gezicht ze de zonnegroet te zien doen.

Caffè e cornetto, of doppio natuurlijk. Ons ontbijt. De dag is begonnen en iedereen is dood. De eerste keer dat een zonsopgang als een afscheid aanvoelde voor mij en niet als een nieuw begin.

Firenze

Alweer bijna een week geleden was ik in Firenze. Natuurlijk niet alleen, maar met Laila (Brazilie), Sarah en Romain (Frankrijk) en Szofia (Hongarije). Maar eerst wil ik graag even een foto laten zien van Suzanna, de liefste lerares van onze school:
We waren uit eten samen bij wijze van afscheid.

Daarna was het tijd voor nog een feestje, wederom in La Radio, een bar vlakbij de Piazza Navona, waar ik deze foto heb laten nemen.

Inderdaad, het was vlakbij Piazza Navona, en daar ik mijn spiegelreflexcamera bij me had, kon ik het niet laten deze foto te nemen, van het plein en de maan (en een paar wolken).

De volgende dag moesten we vroeg opstaan om naar Firenze te gaan. Uiteraard hebben we de Eurostar genomen, de hogesnelheidstrein. Twee keer zo duur, maar drie keer zo snel en 10 keer zo luxe. De Santa Maria del Fiore, beter bekend als Il Duomo, de Dom of de Kathedraal van Firenze was het hoogtepunt.


Vooral de fresco's in de koepel van Bruneleschi waren erg indrukwekken. De fresco's rapresenteren aan de onderkant de hel en het vagevuur en aan de bovenkant de hemel. Op deze foto kan je een hoer zien die gemarteld wordt door een demon.

Helemaal boven op de koepel hadden we dit prachtige uitzicht. En voor één keer was ik blij met iets minder weer (alleen tijdens de middag van de zaterdag gelukkig). Dynamischer kan een lucht niet zijn. Even later zagen we nog een regenboog.

Wel een frappant detail vond ik.

Wat is een Italiaanse stad zonder Ferrari? Hier een van de mooiste aller tijden, vlakbij de Galleria dell'Academia, waar de beroemde David van Michelangelo staat, die we wegens een rij van vier uur niet hebben gezien. Helaas.

Het plein vlakbij de Galleria degli Ufizzi, hét museum van Firenze. Buiten staan allerlei kopieen van zeer beroemde standbeelden. Dit beeld gaf mij het typische Renaisancistische gevoel dat bij Firenze hoort.

Net zoals de allereerste foto is ook deze genomen op Piazza Michelangelo, vanwaar je een prachtig overzicht over de stad hebt.

Al met al was Firenze geweldig, maar te toeristisch. De stad is zo mogelijk nog toeristischer dan Rome. De lange rijen voor de musea braken ons bijna op. Toch hebben we nog genoeg kunnen zien (en dat in slechts twee dagen tijd) getuige de foto's.

Colli Albani

Gisteren was het alweer tijd voor het afscheidsdiner van school. Met iedereen van het academisch jaar vertrokken we naar de Colli Albani (Albaanse Heuvels) ten Zuidoosten van Rome. Dit was het gebied dat het eerst veroverd werd door Rome wegens diens gunstige ligging. Vanaf de heuvels kon men de zee namelijk beheersen. Het gebied is vulkanisch en vol met mooie ronde meren. De steden in dit gebied heten de Castelli Romani, waar ook Frascati deel van uitmaakt. De streek is onder meer beroemd door haar witte wijnen: Frascati, Colli Albani en Castelli Romani. Een foto-impressie.

Dit is bijna de hele groep waarmee we op pad waren. Van links naar rechts de bovenste rij: Steffi, Huei, Valerie, Sarah (als gast was zij ook mee), Jessica, Giorgio (de directeur), Verena, Sonja, drie Japansen, van wie ik de namen nog steeds niet weet, Zsofia, Milou en Richard. Onderste rij: Gaeton (gast), Sofie, Tiziana (directrice) en ik.

Castel Gandolfo, de residentie van de paus in de zomers. Hij is er nu niet, wat de zien is aan de afwezigheid van de Zwitserse Garde.

Aan het eten. Samen met de wijn was dat een erg plesante ervaring.

Huei, Leticia, mijn favoriete (maar niet heus) lerares en ik.

Als waren wij 'laureati', afgestudeerden, zo lijkt het hier. Het was namelijk ook tijd voor de diploma-uitreiking van het Dilit-diploma. Ik ben gelukkig ook geslaagd. Het CILS (officiele) diploma wordt nog uitgereikt. Op de foto: Valerie, ik en Sofie.

Deze zonsondergang, met helemaal op de achtergrond de zee, symboliseerd alvast het einde van deze prachtige periode van negen maanden in de stad der steden, de eeuwige stad, de Caput Mundi, kortom: ROMA.