Verjaring

Is dat even schrikken: mijn negentiende verjaardag lijkt nog zo dichtbij! En dat terwijl er toch best veel is veranderd sinds die tijd. Ik heb Rome verruild voor Delft, relatie voor single, talenschool voor Technische Universiteit, ben lid geworden bij de mooiste studentenvereniging van Nederland, heb een eigen flat. Ja, na pret- en reisjaren 2006-2007 komen nu de jaren van de stroeve borrels en het harde studeren! Panta rhei, ouden menei; Alles stroomt, niets blijft.

Nog twee dagen, en dan zal ik definitief mijn tienerjaren achter mij laten. Twintig. Mijn favoriete juf op de basisschool zei altijd dat je iedere keer als je tien jaar ouder werd, een extra kruisje op de rug zou krijgen, maar dan voor maar een enkele dag. Toen ik tien werd, kon ik het niet zelf controleren, want het zat immers op mijn rug.

Wel bedacht ik me toen al dat ik aan haar mijn tweede kruisje zou willen laten zien. Waarom weet ik ook niet. Helaas, buiten het feit dat kruisjes niet bestaan, is ze overleden, waardoor de kwestie onmogelijk is geworden. Jammer.

Nog zoiets: een mensenleven lijkt eeuwig te duren, maar als men eens uitrekent hoeveel dagen je eigenlijk te leven hebt (als je tachtig jaar leeft), dan komt men erachter dat dit helemaal niet zoveel is: 29220 dagen. Ai, dat is weinig. 'Ik doe het morgen wel, want ik heb nog tijd genoeg,' is dus een verkeerde instelling. Ik heb inmiddels al 1/4 - 2 dagen geleefd: 7303 dagen. Best lang, maar ik ben van mening dat de beste 20 jaren nog moeten komen, op naar de komende 7307 dagen dus!

Net als vorig jaar zal het feestje bij mijn verjaardag niet heel uitbundig zijn. Zoals het er nu naar uit ziet gaan we naar een concert, na een kleine borrel bij mij thuis. Mijn huisje is ook klein, dus daarom ook een kleine (en gezellige!) borrel. Juist. Een uitnodiging wordt morgen verstuurd, dat u het maar weet.

Welnu, ik ben druk bezig met de wintersportfoto's uit Alpendorf, Sport Gastein, Flachau en Wagrain, dus die komen binnenkort. Und... ja, ich glaube das waer's.

Feestjes, consequenties daarvan en Johnny Depp

Ziekte, een woord dat lange tijd niet meer in mijn vocabularium voorkwam, is helaas toch teruggekeerd daarin. Natuurlijk riep ik het noodlot wel een beetje op mijzelf af door net iets teveel van het goede te doen. Eén van die dingen was een erg gaaf huisfeest, al was het niet zo tof als de vorige keer. Twee foto's:

Van links naar rechts: Robson (Brazilie), Tobia (Zwitserland) en ik.

Gezellig op de bank. Rémy (Frankrijk) had het feest georganiseerd in zijn halve villa (vergeleken met onze optrekjes in Rome). Links Augusta (NL), weer Tobia, Ricarda (Oostenrijk) en ik sluit wederom rechts af.

Gisteren heb ik mijn ziekte nog even bevorderd door naar het strand te gaan en me te verbranden. Op de avond was het tijd om Johnny Depp zogenaamd te gaan bewonderen. Dat bleek helaas tegen te vallen, want hoewel aan de Piazza della Repubblica de Europese premiere van de derde Pirates of the Carribean plaatsvond, kwamen er geen sterren. Dat was jammer voor Sarah en Marie (beiden Frankrijk). Twee foto's: