Amsterdam

Al weer een tijdje geleden was ik weer eens in Amsterdam. Een kort uitje dat wel, dat uiteindelijk toch nog flink langer werd dan gepland. Had namelijk even geen rekening gehouden met treinen die - behalve het nachtnet - niet tot erg laat in de avond rijden. Maar het was leuk Evelien weer eens te zien en een beetje toeristisch door Amsterdam de banjeren. Twee fotos:

Een Nieuw Begin

Na mijn afscheid van de eeuwige stad - ik had er al eerder over, het woord afscheid is een paradox, aangezien je nooit afscheid neemt van mensen of dingen van wie of waarvan je houdt (behalve als iemand doodgaat of iets verwoest wordt) - moet ik een nieuw begin maken met mijn leven.

Het zal niet meer zoals hiervoor worden. Ik ga studeren, architect worden, in een volledig nieuwe omgeving. Met nieuwe mensen. Natuurlijk neem ik geen afscheid van plekken en vrienden die ik ken en liefheb, maar afstand zal er zijn.

Een afscheidsfoto:

Foto's van México

Het heeft wellicht wat lang geduurd, maar er staan nu vier alba met foto's genomen met mijn spiegelreflexcamera in Mexico online.

Het was een geweldige tijd, die drie weken, en ik kijk er met zowel veel vreugde als ook weemoed naar terug.

Terug in Rome

Deze foto heb ik er maar even bijgedaan: Onze schaduwen (van Evelien en mij) bij de piramiden van Teotihuacan. Mijn nieuwe USB-stick arriveert vermoedelijk over een week, zodat ik dan nieuwe foto's kan uploaden. Ook zal ik dan mijn nieuwe telefoonnummer even doorgeven. Zowel mijn USB-stick als mijn prachtige telefoon ben ik namelijk kwijtgeraakt in Mexico.

Omdat ze er zo lief om vroeg: een kusje voor Evelien.

Gelukkig Nieuwjaar

Gisteren was het zover; het nieuwe jaar werd ingeluid. (De foto heeft daar overigens weinig mee van doen - wij zijn het in San Miguel, een klein, maar fijn stadje) We deden dat als ware partycrashers. Uitgenodigd door de vriend van de hostzus van Evelien om bij zijn familie te zitten begon de avond. Zij eindigde met een feest hier in Celaya, dat zeker amusant was.

Helaas vertrek ik overmorgen al uit Mexico, maar toch, eerst gaan we nog één dag naar Mexico, zoals Mexico City eigenlijk heet. (Het land is vernoemd naar de stad, en niet andersom) om daar onder andere de piramiden van Teotihuacan te bezoeken.

Helaas, aan al het goede komt een eind (en overigens ook aan al het slechte, komt mooi uit.)

Happy Kissmas

((K) Zie titel)

Tripje van vier-en-twintig uren.

¡Fondo!

Er waren ook draaimolens met echte pony´s.

¡Kijk naar de pook! ¡Kijk naar de pook!

Stijlvol in het paleis van de (voormalig) gouveneur van Guanajuato gelogeerd :D.

Puzzels van Ravensburger.

De zwervers hadden zich even verstopt.

Net echt.

We durfden geen foto te maken de kraampjes met verse varkenskoppen. IEHL, ja.

Eten voor de armen: voor de linker en de rechter.

Voorzitter Guillermo Lopéz Portillo weet nog niet dat ´ie genaaid is.

Orb of Love terug!

Ja, helemaal vergeten was ik te vermelden dat mijn ouders langs zouden komen. Nu zijn zij dus in Rome en hebben het inmiddels legendarische 'Rome overlevingspakket' van Evelien meegenomen (inclusief 'The Orb of Love' op de foto), als ook mijn nieuwe compactcamera alsook mijn computer, waardoor ik ook eindelijk weer eens aan de slag kan met video(blogs).

Dit dus wilde ik even vermelden. En natuurlijk ook dat het niet lang meer duurt voordat ik bij mijn lief in Mexico ben. Sono molto felice così.

Strano

Vreemd dat Evelien, zich aan de andere kant van de wereld bevindend, tot op de foto heeft gekregen, nadat zij het tafereel zomaar aantrof op het strand. De toevalligheid wordt nog groter als men bedenkt dat het zelfs in het handschrift van Evelien geschreven is...In ieder geval is het zeer lief. Kus

(Excuses voor de grootte van de foto, ik had geen tijd om hem nog even te verkleinen)

Filmpje

Wellicht niet zo 'grappig' als dat van Paul de Leeuw, maar toch: het filmpje dat Evelien en ik voor Rotary maakten, als materiaal voor een presentatie over Nederland, is hier te zien.

Eén keer zes maanden

Maar nu zij werkelijk vertrokken is, en ook echt weg is, lijkt zelfs één keer zes maanden al lang...
Vaak heb ik nagedacht over de meest dramatische film aller tijden, om vervolgens zelf zo'n film te maken, maar altijd kwam ik uit bij thema's als dood, isolatie of verkrachting. Nooit kwam het in mij op om een film te maken over het afscheid van een geliefde. Want, zo heb ik meegemaakt (en nog steeds) dat is een hel. Zelfs als je weet dat het niet voorbij is. Het is simpelweg niet te bevatten. Waarschijnlijk kan ik dat gevoel zelfs niet onder woorden brengen, maar iedereen kent het gevoel van afscheid wel, denk ik. Misschien dat dat een indicatie kan zijn.

Gelukkig ga ik me storten op mijn Romeinse avontuur, waardoor de tijd vleugels zal krijgen. Was ik maar een jaar verder...

Verdriet

Nog één dag en dan vertrekt mijn vriendinnetje naar México. Dat is natuurlijk erg lastig voor mij, maar ik kan mij troosten met de gedachte dat ik haar na een half jaar al kom opzoeken.
Twee keer een half jaar, dat moet te doen zijn, toch?