Notte Bianca

Al lang was het plan opgevat om eens de zonsopgang op de Gianicolo (de heuvel in Trastevere) te gaan bekijken. Uiteindelijk was het zover op dinsdag, twee dagen voor het examen. Hier volgende foto's.

De hele groep insieme. Ok, de namen komen niet meer. Kijk daarvoor maar op andere foto's. We begonnen op de Piazza Santa Maria in Trastevere op deze foto en onze tocht zou eindigen op dezelfde plek, voor het ontbijt.

Behalve foto's van mensen natuurlijk ook een paar 'artistieke', dat spreek voor zicht. Ondanks de onscherpte en het gebruik van ISO 1600 ben ik hier nog aardig tevreden over.

Dit flesje was zo fotogeniek dat ik er verscheidene foto's van heb genomen. Hier komen er drie.

Sommigen konden niet wakker blijven, mietjes.

Het ochtendgloren...

Ook onze Corona snakt naar daglicht.

Een prachtig moment. Ineens begon het rumoer van de stad. Het verkeer, de bussen begonnen weer te rijden. Deze foto geeft dat gevoel goed weer vind ik.

Wachtende op de zonsopgang. Nog drie kwartier.

Nog vijf minuten...

The sunrise! Het was misschien nog wel mooier dan vanaf het Forum Romanum.

Zon overal.

Natuurlijk mag een foto van mijzelf niet ontbreken.

En waarom ook niet twee?

Sommige meisjes zijn blijkbaar gepassioneerd van joga. Het was wel een mooi gezicht ze de zonnegroet te zien doen.

Caffè e cornetto, of doppio natuurlijk. Ons ontbijt. De dag is begonnen en iedereen is dood. De eerste keer dat een zonsopgang als een afscheid aanvoelde voor mij en niet als een nieuw begin.

Periklische gebeurtenissen

Een niet zo verheuglijk feit drong een aantal dagen geleden tot mij door. Mijn computer was kapot. Toevaligerwijs net nadat mijn zusjes vertrokken waren en net nadat mijn gast'moeder' mijn kamer weer in diens oude staat had hersteld. Eerst probeerde ik natuurlijk het beeldscherm uit, hetgeen twee dagen kostte omdat het weekend was en dus de school niet open was. Dat deed het.

Toen maar hopen dat het de videokaart zou zijn. "Nee," ze de reparateur, "Je moederbord is stuk." Balen, want het moederbord is niet meer vekrijgbaar. Toch nog naar een andere reparateur gegaan, die wat meer vertrouwen uitstraalde. Wie weet, laat ik het hopen.

Het is namelijk niet zo dat de computer mij slechts voor vermaak ten doel staat. Ik zal er binnen een maand vier filmpjes op willen maken. Eén voor de school, één voor een pub, een andere voor de school, maar als onderdeel van de les met als onderwerp de Cacca Catcher (poepvanger); Contro cane cacca (tegen hondenpoep) en als laatste de film die ik maak met een Parisienne, Sarah: "Armonia Romana".

De voorbereidingen voor de laaste verlopen behoorlijk goed. We hebben contact gehad met een componist die wel wat wil componeren en hebben al de volgende instrumenten gevonden: Piano, viool en gitaar. Het moge duidelijk zijn: deze "Romeinse harmonie" gaat over muziek. Meer laat ik er nog niet over los. Hopelijk zal het eindresultaat hier te bewonderen zijn.

Sicilia

Direct naar Bologna was het tijd om af te reizen naar Sicilia, de voetbal laten we zeggen. Ook hier doe ik slechts een foto-impressie omdat er te veel te vertellen valt over dit geweldige eiland.

Overal zie je gele vlekken in het supergroene gras van Sicilia. Het schijnt zo groen te zijn omdat het een extreem vruchtbaar gebied is, uiteraard dankzij de Etna.

Wat ik nog niet verteld had, is dat Richard en ik een auto hebben gehuurd, een geweldige Fiat Punto 1.3. Daarmee zijn we de eerste dag vanaf het vliegveld naar het o-zo bekende Corleone gereden. Daar hebben we meteen een aantal foto's gemaakt, waaronder het plaatje hierboven en de hiervolgende.

Dit is het dan. Het stadje van Vito Corleone. Erg mafia-achtig was het niet, sterker nog, de commercie heeft in de loop der jaren handig gebruik gemaakt van de beroemdheid van de 'Padrino'-films. Zo bestaat er een likeur met de naam 'Don Corleone'.

Helemaal ongevaarlijk was het niet om Corleone zo van boven te fotograferen, maar we moesten natuurlijk de raad van de hoteleigenaar wel opvolgen en platen gaan schieten op dit kleine rotsplateau, dat slechts te bereiken viel door illegaal over privaat terein te lopen.

Een pittoresk poortje in Corleone. Misschien woonde Vito hier ooit wel...

'Agricoltura' is nog altijd een belangrijke sector van de Siciliaanse economie.

Na Corleone was het tijd om heel Siclia te doorkruisen en koers te zetten naar de Etna, die we vanaf 80 kilometer afstand al als een grote sneeuwbult zagen liggen. We zijn naar 2000 meter hoogte gereden en hebben vele foto's genomen.

Deze foto is de favoriet uit mijn serie met de Etna als subject. Helaas konden we niet naar de top om twee redenen. Ten eerste was de vulkaan weer actief geworden (je kon de witte rookplum van ver zien hangen) en bovendien kostte een tripje naar boven met de bus 48 euro per persoon.


De volgende dag, na overnacht te hebben in een heel vreemd dorpje aan de voet van de Etna, Belpasso, dat ik niemand aanraad (het is een beetje Mexico-achtig, leuk voor in Mexico, maar minder voor op Sicilia...), hebben we wederom heel Sicilia doorkruist richting Palermo, de hoofdstad. We konden bijna 700 kilometer rijden op één tank in onze Fiat Punto. Dat is het voordeel van weinig vermogen. Het nadeel is echter dat je niet fatsoenlijk een berg op kan rijden als je te weinig vaart hebt. Het overkwam mij dat de auto gewoon naar achteren rolde toen ik vol gas gaf. Een kleine botsing tegen een muurtje was het gevolg. Jammer, maar bij het autoverhuurbedrijf zeiden ze er achteraf niets van. Onderweg zagen we deze twee prachtige landschappen, die helaas zonder zon waren.

We wisten beiden dat het in Palermo 'un casino' zou zijn wat verkeer betreft, en wilden dus onze auto inleveren alvorens Palermo in te gaan. Daarvoor moesten we echter de stad zélf passeren. We dachten echter dat dit geen probleem zou zijn, want er zou immers een rondweg omheen lopen. Niets was minder waar. Ik heb aldus anderhalf uur in Palermo rond gereden gedurende de spits. Een geweldige ervaring, achteraf. Voor iedereen die het verkeer in Rome heeft gezien: in Palermo is het erger...

De laatste dacht hebben we Palermo bezocht, met als hoogtepunt het Teatro Massimo (de foto hierboven), de grootste opera van Italia en de nummer drie van Europa na Parigi en Vienna. Een erg frappant detail was dat ze Cavalleria Rusticana aan het uitvoeren waren, dezelfde opera die ook een grote rol speelt in de eindscène van 'The Godfather, Part III'. Daarna was het alweer tijd om ons vliegtuig terug te nemen naar Rome...

Al met al een geweldige ervaring, en wat mij betreft kom ik er snel nog eens terug voor een periode die langer is dan slechts vier dagen.

De Nozem en de Non

Vergeet ik, per caso, toch nog een (klein) verhaal. Misschien weten sommigen dat ik op een blauwe zondag eens naar een zeer vrome mis ben gegaan. Een hechte commune van mensen uit de hele wereld. Een internationale mis, maar wel in het Italiaans. Ik ging mee uiteraard omdat ik nieuwsgierig was, met mijn huisgenoot, die vertelde dat de mensen zo aardig zijn.

Er was ook een nonnenkoor, met nonnetjes, jong, een jaar of 25. (Ook bijna zonder uitzondering erg lelijk.) In ieder geval, we raakten aan de praat. Ik zei, om maar wat te zeggen, dat de volgorde van de Nederlandse katholieke mis iets anders is dan die van de Italiaanse. Een hele discussie kwam ook gang, die ik niet wilde en ook niet had voorzien.

Communque, lopende op het Forum Romanum kwam ik een non uit het koor voor de tweede keer tegen. Bijna luidkeels werd ik begroet. Vooral mijn vader vond het prachtig dat je in een miljoenenstad elkaar in twee weken twee keer kan tegenkomen, vandaar dus dit kleine verhaaltje.

Italiaanse toestanden

Even dacht ik dat Rome een ware wereldstad was, maar sinds gisteren moet ik bekennen dat ik op één vlak toch teleurgesteld in haar ben. Wij wilden na 'La Radio', een pubachtige tent nabij de Tiber in het kwartier van Piazza Navona namelijk naar Testaccio, vlakbij de Piramide van Cestius, waar ik woon, om uit te gaan. Daar aangekomen was het drie uur in de ochtend. Het vreemde is dat, hoewel Testaccio een uitgaansbuurt is, niemand ons wilde hebben, een groep van 15 mensen! Gedesillusioneerd zijn we naar huis vertrokken.

Een andere Italiaanse toestand betreft mijn camera. Op de vraag of hij er al is, wordt steeds geantwoord: 'domani, sicuramente prossima settimana', wat betekent: 'morgen, zeker weten volgende week'. Die uitspraken zijn echter al acht, respectivelijk één keer onwaar gebleken. Maandag is dus nu te hopen...

De derde toestand is één die meer positief is. Het weer is veranderd. Gedurende november kunnen wij hier genieten van een zonnetje overdag en een mooie 22 graden celsius. Dat lijkt mij toch behoorlijk netjes. Winter wordt het hier sowieso niet echt: de laatste keer dat het heeft gesneeuwd was in 1986.

Ik hoop dus dat ik volgende week eindelijk leuke foto's heb...

Rome - het bijna-begin

Ja, het begint bijna. Morgen gaat mijn vliegtuig om 12.50 uur richting de Eeuwige Stad. Ik heb er heel veel zin in en ga natuurlijk hier nog regelmatig berichten achterlaten, waarschijnlijk vaak vergezeld door foto's van allerlei leuke momenten.

Have fun de komende 9 maanden, dat heb ik ook.

Ciao!

Mijn hospita

Vandaag heb ik voor het eerst contact gehad met mijn hospita. Echt een mooi mens, met een mooi Italiaans accent en een nog heel heldere stem voor iemand van 62. Als je zei dat ze twintig was, geloofde ik het ook. Dat komt natuurlijk omdat ik haar nog niet heb gezien, alleen aan de telefoon gehad.

Prachtig mooie dwingenheid ook bij het uitleggen hoe ik bij haar moest komen. "Listen, you kan take the train to stazione Ostiense..." tot drie keer toe. In steeds eenvoudiger bewoordingen probeerde ik uit te leggen dat ik door EF opgehaald zou worden bij het vliegveld. Op het laatst was het iets als dit: "The people from the school will bring me to you, so it's no problem."

Het blijkt dat er nog een Duitser en iemand van wie ik de nationaliteit niet kon verstaan over te telefoon bij me in huis wonen, dus ik kan nog een beetje Duits praten ook én ik hoef de eerste dag niet alleen naar school.

Ik heb er erg veel zin in!

Tot dinsdag allen.

Schermutseling

Gelukkig kon mijn vriendin al wel rijden: zij had wél haar pasfoto's bij zich. Dus maar meteen even naar de C1000 op en neer, alwaar een volgend avontuur ons te wachten stond.
Ik moest maar inparkeren van Evelien. Dat moest van haar, omdat benzine-auto's toch even wat anders te rijden zijn dan diesels: meer gas erbij. En BMW's in het bijzonder zijn aparte auto's met koppelen.

Ik schampte een andere geparkeerde auto bij het achteruitrijden. Gelukkig kwam het allemaal goed...waarschijnlijk horen we er nooit meer wat van.