"I'm Rahssian"

Morgen is het alweer dat ik eindelijk weer een 'echte' reis ga maken, namelijk een roadtrip naar: Kopenhagen, Stockholm, Turku, Tampere, Helsinki, Sankt-Petersburg, Tallinn, Riga, Warschau en Berlijn. Dit alles vanaf 'standplaats' Groningen.

Een van de eerste dingen die je dan tegenkomt is het 'ophalen' van een visum. Dat dit een drama zou zijn, hadden we natuurlijk kunnen voorspellen: Russen staan niet te boek als het meest (klant)vriendelijk van alle volkeren op deze aarde. Als daarbij nog eens komt dat een consulaat monopolie op een dienst heeft, dan sta je tot 3 keer toe in een rij te wachten, de derde keer al om 7 uur (consulaat opent om 10.00 uur) om je aanvraag te doen. Ook leuk: als je zegt: "I'm Rahssian", dan ben je onmiddelijk aan de beurt.

Eenmaal bijna aan de beurt valt het op dat er tegen openingstijd ineens een niet onaanzienlijke hoeveelheid hooggehakte vrouwen naar binnen gaat. "Ondersteundend personeel" grapten wij, "de directie is in intensieve bespreking met een afdeling ondersteuning". Let wel: letterlijk ondersteunend.

Goed, deze vunzigheid achter ons latende, kunnen we ons concentreren op het inleveren van onze papieren, waaronder wat vage fax'jes met hier en daar een stempel en handtekening. Deden ze niet moeilijk over. Wel deden ze moeilijk met betalen. Eerst lever je je spul in, dan krijg je een briefje (de dame schrijft het bedrag op en je naam over van je paspoort); dat briefje lever je in aan het andere loket, maar wel een voor een. Een andere dame tikt het in en als ze er een stuk of 10 heeft gedaan, laat ze die eerste papiertjes zien voor het glas van het loket en mag je pinnen en krijg je je uiteindelijke bon. Communistische werkverschaffingspraktijken...

Maar hie is hij dan! Een sticker die in vijf minuten voor je wordt geprint (Ruben zag een foutje in de zijne en vijf minuten later had hij en nieuwe) waar je een week op moet wachten. Maargoed, genoeg geklaagd. Natuurlijk wat voorbereidingen gedaan en gebundeld in een roadbook (helaas had ik geen rood papier meer om er een rood boek (herinnering uit groep 3) van te maken).

Und so werden wir fahren, fahren und fahren...met een woordenboek Nederlands-Duits, want zoals u gemerkt heeft, is mijn Duits niet meer wat het in het tijdperk Ten Cate-Edens is geweest...Update tussendoor moet lukken. Weest gegroet!