Kunst

Ja, na meer dan een maand afwezigheid dan toch enig bericht, waaraan vele zaken zijn voorafgegaan: Kerst, het nieuwe jaar en eigenlijk vele, niet nader te noemen gebeurtenissen die ik niet meer uit mijn (misschien wel vergiftigde) brein tevoorschijn kan toveren.

Het is slechts dat, wat mij heden bezighoudt, waarover ik kan schrijven. En dan heb ik het over de allereerste tentamenperiode die ik in mijn hele leven meemaak, mee zal maken en meegemaakt zal hebben. En ik kan vertellen, echt leuk is het niet.

Wie kent niet het gevoel van opluchting na een gemaakt tentamen, examen of proefwerk; en het gevoel van stress dat die opluchting weer inneemt nadat de endorfine is uitgewerkt en de arteriën heeft verlaten? Thans tracht ik mij te concentreren op het eerstvolgende tentamen: 'Architectuur-, stedebouw- en kunstgeschiedenis', waarvan je zou kunnen zeggen dat ik de laatste component daarvan al heb voltooid door het beroemde standaardwerk 'Eeuwige schoonheid' van Ernst H. Gombrich te lezen. Wee mij, ik ben nog maar op de helft, en dat terwijl de dag al over de helft is. Houdt dat dan automatisch studeren in de nacht in?

Maar mag ik dan een opmerking maken, of beter gezegd kritiek uiten op Gombrichs boek? Het mooiste, meest virtuoze en voor mij ook beroemdste werk van Gian Lorenzo Bernini is daarin niet terug te vinden, namelijk zijn 'Apollo e Dafne'(Apollo en Daphne) waarin de nimph Daphne in een boom veranderd als Apollo haar achtervolgd in zijn blind verlangen naar liefde (AMOR EST MIHI CAVSA SEQVENDI; liefde is voor mij de reden (jou) te achtervolgen; Ovidius, Metamorphosen) is de reden voor mij te achtervolgen). En die liefde zou -inderdaad- door het veranderen van Daphne in een boom niet beantwoord worden. Voor eenieder (bouwko of niet) die nieuwsgierig gemaakt zijn, een afbeelding staat bovenaan.