Toekomst

De toekomst, samen met het verleden vormt zij de tijd. Het mooie van de toekomst is dat je er nog wat aan kunt veranderen, tenminste, niet-theoretisch gezien.

Eerst een kleine reflectie op mijn toekomst. Sinds het ongeluk schijn ik anders tegen de wereld aan te kijken. Zo anders dat ik zo snel mogelijk wegwil bij mijn bemoeizuchtige en op de zenuwen werkende hospita. Gelukkig ben ik het op dit moment al aan het regelen. Het moet immers wel leuk blijven in de leukste stad ter wereld.

Met een beetje geluk zal ik ook snel een baan vinden, want ik zal me morgen laten inschrijven bij het uitzendbureau. Nog meer goed nieuws: het scenario van 'AMOR o ROMA ?' is volledig in het Italiaans vertaald, dus daar zit hopelijk ook wat schot in.

Maar de toekomst is niet voor iedereen positief. Cherelien bijvoorbeeld, gaat een moeilijke tijd tegemoet. Ik ben er erg van geschrokken en het raakt mij diep. Bij deze wil ik haar, en haar familie, nogmaals publiekelijk condoleren:

Gecondoleerd.

Ongelukje

Zoals de meesten wellicht al weten, had ik afgelopen dinsdag een beetje pech. Lopende op het zebrapad werd ik aangereden door een auto. Ik schijn in de lucht gevlogen te hebben. Na een paar uur kwam ik bij, in het ziekenhuis. Daar werden allerlei testjes gedaan, hersenscans enzo, waarna bleek dat er niets aan de hand was en ik naar huis mocht.

Twee uur 's nachts inmiddels. Met mij is niets aan de hand en eigenlijk is er alleen wat aan de hand met mijn bril. Schade verhalen dus. Laat ik er maar niet een gewoonte van maken dat ik ééns in de vijf jaar een ongeluk krijg dat bijna dodelijk had kunnen aflopen.

Bocca al lupo...

Foto's van México

Het heeft wellicht wat lang geduurd, maar er staan nu vier alba met foto's genomen met mijn spiegelreflexcamera in Mexico online.

Het was een geweldige tijd, die drie weken, en ik kijk er met zowel veel vreugde als ook weemoed naar terug.

Il futuro

Laat ik in deze blog een kleine reflectie geven (voor zover dat al mogelijk is voor iets wat in de toekomst misschien gaat gebeuren) betreffende mijn toekomstplannen.

Na mijn vakantie in Mexico, realiseerde ik mij nog meer dat ik van Evelien houd. En dan ik zeker niet nog langer dan dit hele jaar zonder haar wil zijn. Dat houdt in dat ik in ieder geval in hetzelfde land wil wonen als zij. En dus studeren.

'Rome' heb ik nog niet volledig opgegeven, maar op dit moment denk ik er sterk aan om in Nederland te studeren. Architectuur. Filmacademie zet ik in de ijskast. Bovendien geloof ik dat een groots cineast er ook zonder dergelijke opleiding wel komt. Architectuur, uiteraard in Delft. Wonen? Lastige vraag. Misschien in Amsterdam (vandaar het plaatje). Voor de reistijd hoef ik het niet te laten. Nu reis ik ook iedere dag een half uur naar mijn school, en dat is zelfs in één enkele stad.

Heel wat anders dan studeren in de eeuwige stad, Rome, die bovendien de mooiste van de wereld is. Maar behalve l'amore zijn er uiteraard andere argumenten. Ik hoop natuurlijk vloeiend Italiaans te spreken in juni, maar studeren en het academisch gebruiken van taal is toch wel behoorlijk lastiger in een taal die niet je moedertaal is. Ook schijnt het zo te zijn dat de kwaliteit van de TU Delft toch iets beter is dan die van La Sapienza in Rome, hoewel het natuurlijk qua 'naam' beter zou zijn om juist architectuur in Rome gestudeerd te hebben.

Zeker weten doe ik het nog niet, maar waarschijnlijk is het wel. Ik heb nog even de tijd voordat ik mijn keuze kan maken. Maar dat ik zal moeten kiezen, staat vast. Laat ik hopen dat ik het juiste kies.

Post Scriptum: Voel je vrij, indien je denkt dat ik daar wat aan heb, je reflecties achter te laten in een reactie hierop. Want kiezen is alleen mogelijk na raadpleging van informatie en personen!

Terug in Rome

Deze foto heb ik er maar even bijgedaan: Onze schaduwen (van Evelien en mij) bij de piramiden van Teotihuacan. Mijn nieuwe USB-stick arriveert vermoedelijk over een week, zodat ik dan nieuwe foto's kan uploaden. Ook zal ik dan mijn nieuwe telefoonnummer even doorgeven. Zowel mijn USB-stick als mijn prachtige telefoon ben ik namelijk kwijtgeraakt in Mexico.

Omdat ze er zo lief om vroeg: een kusje voor Evelien.

Veilig (zonder bagage) in Nederland...

Ja, dat laatste is wel een beetje jammer. Nadat ik als eerst ineens mijn Italiaanse telefoon kwijt was geraakt, ben ik nu ook zonder bagage. Op Schiphol werden passagiers Mohammed, Reiziger en De Jonge verzocht zich naar de bagageservicebalie te begeven. Even schoot door mijn hoofd: "Wat heb ik verkeerd gedaan!?" Maar al gauw bleek dat de schuld niet bij mij lag.

Ik zal niet de enige zijn in deze wereld die de gemiddelde Amerikaan (natuurlijk zijn er uitzonderingen) niet erg sympathiek vindt. Als Mengele het woord 'Uebermensch' niet had uitgevonden, dan zouden het de Amerikanen zijn. Typerend.

Hoe dan ook, extreem omslachtig is hun 'veiligheidscontrole' Eerst wordt je bagage uitgebreid gecontroleerd (ook handbagage) op allerlei verboden middelen op een ander vliegveld (Amsterdam Schiphol, Mexico City Juarez Int.). Dan mag je door de migratie (ongeveer een uur wachten), vervolgens mag je je bagage claimen (die staat uiteraard al op je te wachten omdat het bij de migratie zo lang duurt) Dan mag je douane formielieren afleveren. Dan opnieuw inchecken in een extreem rommelige ruimte waar ze alle koffers weer door detectieapparaten halen. (Ik denk: bouw een detectie-apparaat bovenop een geautomatiseerde band, maar blijkbaar zijn wij Europeanen erg pragmatisch...) Dan je schoenen uit: handbagage checken en gefouilleerd worden. (Lijkt bijna een autoritaire staat, het land van "We, the people". Schoenen aan en naar je gate hollen. Want ondanks 2,5 uur overstaptijd heb je nog maar drie kwartier over.

Het lijkt me duidelijk waarom mijn koffers niet op Schiphol zijn aangekomen. Ik hoop hoe dan ook dat ik ze heb voordat ik naar Rome ga, gezien alle souvenirs!

Verder heb ik het wel heel, heel, heel erg leuk gehad in Mexico en ik vertel ook zeker nog een leuk verhaaltje.

Kus voor Evelien en adios voor de rest.

Gelukkig Nieuwjaar

Gisteren was het zover; het nieuwe jaar werd ingeluid. (De foto heeft daar overigens weinig mee van doen - wij zijn het in San Miguel, een klein, maar fijn stadje) We deden dat als ware partycrashers. Uitgenodigd door de vriend van de hostzus van Evelien om bij zijn familie te zitten begon de avond. Zij eindigde met een feest hier in Celaya, dat zeker amusant was.

Helaas vertrek ik overmorgen al uit Mexico, maar toch, eerst gaan we nog één dag naar Mexico, zoals Mexico City eigenlijk heet. (Het land is vernoemd naar de stad, en niet andersom) om daar onder andere de piramiden van Teotihuacan te bezoeken.

Helaas, aan al het goede komt een eind (en overigens ook aan al het slechte, komt mooi uit.)