Drukte

Het venijn zit hem vaak in veel kleine zaken die geregeld moeten worden. Zo moest ik vandaag nog behoorlijk wat spullen kopen: een laptoprugtas, wat boeteken die, hoewel niet van Nederlandse origine, toch in het Nederlands zijn. Ja, zelfs voor een paspoort betaal je grof geld, maar ik ben wel een van de eersten met een chip in mijn paspoort; gelukkig ben ik geen Amerikaan.

Wat betreft het inpakken van allerhande zaken, denk ik te kunnen zeggen dat ik er klaar voor ben. Ook mijn hoofd is er klaar voor, dus kom maar op, Eeuwige Stad!

Host family bekend

Vandaag kreeg ik weer een brief van EF, met onder andere mijn 'rooster' voor volgend jaar en informatie over mijn gastgezin. Eerst even het rooster. Het jaar van 9 maanden is ingedeeld in 3 delen:

9 oktober - 15 december (10 weken)
2 weken vakantie
2 januari - 7 april (14 weken)
1 week vakantie
18 april - 8 juni (8 weken)

Nu kan ik dus ook mijn vlucht naar Mexico gaan inplannen, hopelijk tegen een beetje normaal tarief...

Dan mijn gastgezin. Waarschijnlijk kom ik dus echt bij een Bertolli-mevrouwtje in huis, kijk maar naar het Hostprofiel:

Helaas moet ik dit verwijderen om privacyredenen.

Geen kinderen dus...maar ach, ik klaag daar uiteraard niet over, want geloof ik kan je met dit mens ook best lol hebben. Helaas stond er geen e-mail adres bij vermeld, wel een telefoonnummer, dus ik zal haar eens bellen voor een e-mail adres, én een adres:

Helaas moest ik haar adres verwijderen vanwege privacy redenen

Dat kan je prachtig mooi opzoeken in Google Earth, dus dat heb ik maar even gedaan. Je krijgt dan dit plaatje:


Op de plattegrond van heel Rome ziet het er ongeveer zo uit:

Per dag zal ik ongeveer 15 minuten met de metro moeten reizen. Ik ben benieuwd hoe alles gaat, een vlucht is ook al geboekt. Eindelijk lijkt het zover te komen.

Interessant? Waarschijnlijk niet.

Toch even tussendoor een update van mijn werkzaamheden. Ook leuk voor zij die nog niet wisten (zelfs na het lezen van een aantal van de vorige blogs) dat ik eigenlijk nog een kind ben.

Voor:


En na:

Schiet al aardig op toch?

AMOR o ROMA ?

De titel van mijn toelatingsfilm heeft nu ook een eigen website!

Surf naar www.hansdejonge.com/amor-roma om de website te bekijken. Er is ook een aparte nieuwssectie gemaakt, zodat eenieder op de hoogte kan blijven van alle ontwikkelingen.

Gestript!

Vandaag heb ik mij zo'n beetje de hele middag beziggehouden met het (netjes) uitelkaar halen van het monster hierboven. Te zien is dat hij nog niet helemaal intact meer was toen ik er mee begon (helaas.)


Helaas, al behoorlijk gestript, wielen en vleugels zijn al verwijderd...


Even een technisch plaatje. Want toen dit ding ongeveer 12 jaar geleden uitkwam, was het echt hét lego ding dat iedereen wilde hebben. Het meest geavanceerde model ooit is het geloof ik zelfs (tot op de dag van vandaag). De F1 auto die je kon bouwen (hier afgebeeld en wat aangepast door mij om een modernere look te geven) had al een werkende V8 motor en een 2 vernsnellingsbak, de personenauto was zelfs nog uitgebreider: 4 versnellingen, V8 motor, 4-wheel-drive, echte vering, en een goed werkend differentieel. Goed, dat was even mijn technische hart.


Ach, wat moet je hier nu van zeggen? De aanblik is tragisch. Ongeveer 2500 onderdelen van een prachtige LEGO auto zijn los van elkaar niets meer.

Acteurs gezocht!

Het scenario is voltooid voor mijn toelatingsfilm voor de NFTA! Helaas zal ik, om niet de kans te lopen gedupeerd te worden door plagiaat, het niet online plaatsen.

Over het verhaal kan ik om die zelfde reden ook nog niet zoveel zeggen, behalve dat het een romantisch, maar tragisch (en ook gelijk weer hoopvol) drama is. Ik ben op zoek naar een man (18) en een vrouw (18) die de rollen van Chris en Sophie gaan spelen. Lijkt je het wat, neem dan zeker contact op.

Ook ben ik bezig met een preproductie trailer. In principe hoeven niet dezelfe acteurs hierin te spelen. Lijkt je het wat om mee te doen aan een kort project, waarvoor je niet meer dan een middag kwijt bent? Mail gerust. Er zullen slechts twee scènes voor de preproductie trailer worden gedraaid, waarvan één een telefoongesprek zal zijn.

Spelen met race-auto's

Je komt allerlei jeugdherinneringen tegen als je aan het inpakken en opruimen bent...

Boeken

Deze gaan allemaal de doos in en komen er pas over een jaar weer uit. De twee belangrijkste boeken ontbreken echter nog, maar dat komt omdat ik ze bij me hou: De Ontdekking van de Hemel en Onsterfelijkheid.

Informatiepakket binnen!

Jawel, vandaag heb ik dan eindelijk mijn EF-infopakket ontvangen!
Zo, dat zijn nog aardig wat formulieren die ingevuld moeten worden, maar gelukkig lang zo uitgebreid niet als bij mijn diplomavertaling.

Nu had ik eigenlijk gehoopt dat mijn gastgezin al bekend zou zijn, maar niets is minder waar: waarschijnlijk wordt dat pas één week vantevoren bekend gemaakt. Voordeel is nu wel dat ik kan kiezen of ik bij een alleenstaand iemand wil terecht komen, of mensen met kinderen, mensen met huisdieren, et cetera.

Zodra ik contact heb met mijn host-family, plaats ik hier uiteraard even een foto.

Spyker MF1

Spyker onthulde vandaag haar nieuwe kleuren. Ik vind ze mooi. Nu maar hopen dat Christijan Albers ook daadwerkelijk getekend heeft bij het team en dat hij niet al een contract met Super Aguri op zak heeft... Ach, McLaren is ook goed natuurlijk.

Klik voor meer foto's op de onderstaande afbeelding.
((c) f1racing.nl)



Overigens, wel mooi voor de classici onder ons: de leus van Spyker, ook terug te vinden in het logo is: "NULLA TENACI INVIA EST VIA", wat betekent: "Geen weg is onbegaanbaar voor wie weet door te zetten." Ik kan zeggen dat ik het daar wel mee eens ben.

Negen oktober komt eraan

Vandaag ben ik druk geweest met een aantal zaken. Gemeen hebben zij dat de oorzaak van het bezig zijn met die zaken betrekking heeft op mijn toekomst.

Zo ben ik alvast spullen aan het inpakken in verhuisdozen. Niet alleen de spullen die ik mee moet, maar ook alle andere dingen. Dat is wel handig voor als ik in Rome blijf, of naar Amsterdam verhuis: hoef ik dan niet alles meer in te pakken.

Je ziet van alles voorbij komen. Van Chinese inktsetjes tot een verdwaald 1:43 schaalmodel van Jos Verstappen, of een slotrace-auto (Ja, ik speel nog wel eens met mijn racebaan, stiekem.). Ja, blijkbaar heb ik toch vrij veel spullen. Het is in ieder geval een aardig werk om alles in te pakken. Zometeen eerst maar eens de boekenkast leegroven...

Ook ben ik bezig geweest met de film, maar daarover later meer.

Zwartboek

Afgelopen donderdag ben ik met Simon naar Zwartboek geweest, bijna twee weken na de wereldpremière in Venetië. Het schijnt de duurste Nederlandse film ooit te zijn geweest: Paul Verhoeven kreeg zo'n 17 miljoen euro bij elkaar. En ja, budget zegt soms wel degelijk iets over kwaliteit.
In de film zitten een hoop toevalligheden, die soms misschien wel té toevallig zijn, maar wat maakt dat uit als je wordt meegezogen in het verhaal. Hitchcock zei al dat kijkers ervoor 'kiezen' dat te accepteren.
Meegezogen in het verhaal word je dus zeker. Dat komt vooral door fabuleuze acteerprestaties, maar ook door voldoende gelaagdheid. Het is een echte thriller. Ja, zeer geslaagd.

Lees hier een echte recensie over de film.

Toelatingsfilm

Ja, alweer enig nieuws, want het ruwe verhaal is bedacht. Ik hoop dat het niet te ingewikkeld is geworden Elske, maar zodra het volledige scenario af is mag ook jij dat beoordelen.
In ieder geval kan ik zeggen dat het project ambitieuzer is uitgevallen dan ik eerst dacht: véél meer (moeilijke) locaties. Een heikel punt worden ook nog de acteurs: ze moeten Nederlands spreken en ze moeten ook nog een keer seks hebben; waar vind je zulke mensen in Rome. Oja, ze moeten ook nog kunnen acteren, anders verwordt mijn verhaal tot een slechte soap.
Een tipje van de sluier licht ik bij deze op: de bedscène midden in de stad is gebleven.

Binnenkort kan je meer nieuws vinden bij 'Nieuw Filmproject' op de home-pagina van mijn website.

Ciao!

Plan B

In hoeverre het werkelijk plan B genoemd kan worden weet ik niet. Het plan is namelijk zeker niet slechter van kwaliteit dan het oorspronkelijke plan A, maar is alleen later bedacht. Plan B houdt in dat ik een cursus van 9 maanden ga doen met EF talenscholen in Rome, waarna ik hopelijk vloeiend Italiaans spreek.

Het mooie is dat er erg veel geregeld wordt voor je: een gastgezin, maaltijden, excursies et cetera. Bijna een geheel verzorgde reis zou je haast zeggen. Toch vind ik het nog wel een beetje spannend, uiteraard.

Ik heb er in ieder geval erg veel zin in, en I'll keep you informed.
Ciao!

Teleurstelling

Alonso mag dan Aloser zijn, hij is wel een keer wereldkampioen geworden. Ik niet. Ik ben 691ste geworden van de 950 deelnemers bij mijn toelatingsexamen aan de architectuurfaculteit "Valle Giuglia" en er zijn 300 plaatsen.
Het feit dat ik niet laatste ben geworden, betekent dat er - zoals ik al vermoedde - inderdaad veel domme blondjes meededen aan la prova d'ammissione.
Vreemd is dat er niets over buitenlanders wordt vermeld (misschien ben ik wel de beste buitenlander) en dat terwijl op hun site de troste vermelding prijkt dat zij 30 buitenlanders toelaten. Komisch.
Daarover zal ik nog een mailtje sturen uiteraard, maar de hoop die daarop nog gevestigd is, kan de ontgoocheling die ik voel - ondanks dat ik het wel verwacht had - niet verminderen. Gelukkig heb ik een uitstekend plan B, waarover jullie later kunnen lezen, áls het inderdaad plan A niet wordt.

De lijst van deelnemers en hun resolutaten. (Ik sta onder DE JONGE, JOHANNES MARINUS)

[PDF] Graduatoria per l'accesso al Corso di Laurea in Architettura U.E. (quinquennale)

Aloser

Op het moment dat ik dit schrijf, weet heel de wereld dat Michael Schumacher na dit jaar zal stoppen als Formule 1-coureur. Een heel verlies; ik zou niet weten voor wie ik nu moet zijn...
Maar belangrijker is misschien wel het feit waarom Schumacher besloot te stoppen: simpelweg omdat Alonso praktisch geen kans meer heeft op het kampioenschap. Een blow-up gepaard met een grenzeloze arrogantie van de Spanjaard was daarvan de oorzaak. Als je het noodlot tart, moet je een keer pech hebben. Dat geldt voor ons aller Steve Irwin, dat geldt voor Fernando Alonso.
Schumi, bij deze alvast van harte!

Toelatingsfilm voor de NFTA

Pindakaas en GTST

Achja, wat doe je als je nog niet weet wat je toekomst zal zijn en je moet wachten op uitsluitsel daarover?

Helemaal niets. Behalve weer broodjes met pindakaas te eten en (ja, ik schaam mij diep) een beetje te zitten soapen. Iedereen is al hard aan de studie en ik zit nog een beetje 'vakantie' te vieren.

Maar maandag weet ik het! En ik las net dat ik november al een toelatingsfilm moet inleveren bij de Nederlandse Film en Televisie Academie, wil ik überhaupt een kans maken daar toegelaten te worden. Eigenlijk voldoende te doen, maar dan met een scala aan brandpuntsafstanden (multifocus). Gelukkig ben ik daaran al een beetje gewend, dus het moet zeker lukken.

Ciao!

(Vervolg) op "Een [zeer] lang bericht"

Lees dus eerst het onderstaande bericht (als je tijd hebt tenminste).

La prova d'ammissione ging dus wel aardig en nadien ben ik helemaal teruggelopen door het hele park van de Villa Borghese naar het metrostation Flaminio, vanwaar het snel te reizen is naar mijn hotel.



Eerst maar even wat rust, en zeker gezien het de avond ervoor ondanks mijn ziekte niet echt vroeg was geworden, (redelijk laat zelfs) omdat ik nog met drie MEPpers had afgesproken op het gezelligste plein van Rome: Piazza della Rotonda. Het is natuurlijk wel stoer om 'even' op dat plein af te spreken met lui die je al maanden niet hebt gezien; het gaf mijn tripje in ieder geval nog meer een kosmopolitisch sfeertje, of moet ik zeggen Europolitisch? Het was in ieder geval erg gezellig.



O ja. Hoewel ik zondag ziek was, was ik toch nog genoodzaakt een tripje naar la stazione Termini te maken. Omdat ik mijn ontbijt had gemist, moet ik daarna afreizen om even wat te eten. Aldaar ontvouwde zich een prachtig tafereel:

Een vrouw, een jaar of 40 oud, niet gekleed als een zwerver, maar ze was het blijkbaar wel, begon stennis te maken. En dat tegen drie politieagenten. "Fame! Fame!" Juist, zij beweede honger te hebben. En omdat te demonstreren deed ze of ze moest kotsen, maar in werkelijkheid kwam er slechts wat spuug uit haar mond.

De macho-agenten dede uiteraard niets, behalve dan nog maar een peukje roken en wat versterking roepen. Na vijf minuten arriveerden dan de hulptroepen. Maar ook zij voerden niets uit. Na nog vijf minuten stond ongeveer de hele terminal ongegeneerd toe te kijken hoe de vrouw schreewde en jammerde.

Na een kwartier overwonnen de agenten uiteindelijk hun onwil iets te doen (zij voelden zich duidelijk te goed: ze willen vast alleen zware boeven vangen) en ging er één apart zitten. Een aparte situatie dus.

Anyway, ik laat jullie middels mijn blog weten hoe het is afgelopen met het examen.

Ciao!

Een [zeer] lang bericht

Na drie dagen weer een bericht. Helaas is een foto-update niet gelukt, maar dat had deze keer niets met onwil te maken, maar met de onmogelijkheid het te doen. Er waren natuurlijk wel internetcafé's, maar ik was niet in staat er één binnen te gaan. Dat was omdat ik ziek op bed lag.

Meestal komt het slechte in drieën, dus ik bereidde me al op het ergste voor. Gelukkig bleef het bij één dag ziekte, en niet de volle drie dagen lang.

Op maandag was het tijd om mijn toelatingsexamen te doen. Eerst een dolle rit met de taxi en gestress om op tijd te komen, daarna twee-en-een-half uur wachten eer het examen kon beginnen. "We willen nog even roken..." "Oke, we beginnen wel 10 minuten later." Natuurlijk waren er lui die nog om half elf binnenkwamen in plaats van om half negen en natuurlijk mochten zij gewoon mee doen. Hoezo Italiaanse toestanden?

Communque, het examen ging redelijk goed. Simpele vragen als: Wat is de hoofdstad van Argentinië? afgewisseld met wat plattegronden zoeken bij zijaanzichten van gebouwen. Ook vragen over de geschiedenis van Italië. Helaas heb ik op de Middelbare school nooit spiektechnieken geoefend (zonder arrogantie wil ik beweren dat het geen zin had, deze keer had het echter wél zin), waardoor ik niet alles kon afkijken van die vragen, want van Italianen mag je verwachten dat ze weten wanneer 'La nostra reppublica italiana' gesticht is, toch?

Na weer twee-en-een-half uur verliet ik aldus de derdewerelds ingerichte collegezaal behoorlijk positief, maar dat positieve gevoel verdween subito toen ik mijn (overigens zeer nette) brief ging inleveren. Eerst mocht ik het gebouw niet meer in (er werd wat in het Italiaans gebrabbeld dat ik na het examen niet meer naar binnen mocht ofzo) en toen ik vervolgens maar mijn brief gaf, werd ik direct verdergeleid naar een één of ander kamertje.

Aldaar begon de tirade van een gefrustreerde professor: "What's the problem, what's the problem". (Het viel alleszins mee dat hij zelfs redelijk Engels sprak: toen ik vroeg naar 'room ten' kon slechts 'aula dieci' enige duidelijkheid verschaffen bij mijn vraag [en dat bij toekomstige studenten van 18 jaar oud!]) Ik mocht gaan zitten, maar kon niet achter hem langs, waardoor er een ongemakkelijke situatie ontstond (imponeergedrag). Toen vroeg hij wederom wat het probleem was.

Ik probeerde maar uit te leggen dat deze brief bedoeld is om uit te leggen dat ik het Italiaans niet zo goed beheers en dat dat een verkeerd beeld geeft van mijn kunde, kennis en intelligentie omdat de test in het italiaans is en dat ik om dat duidelijk te maken maar een brief heb geschreven aan het presidium van de faculteit, waarop hij schreeuwde: "Of course italian is not your language. So, you're a foreign student, like 100.000 others, so why did you do this?"

Ik legde het nogmaals uit, waarop hij zei:

"It makes no sense to do this, this is a legal country, no maffia, this is contraproductive"

Na nog wat tegensputteringen en ongehoorde argumenten kon ik het doen met: "I don't know who has given you this advice, but it is a very bad advice, don't ever do this again." Met een sarcastische groet besloot ik het gebouw maar te verlaten. Nog wat Italiaanse avonturen in het volgende bericht.