Zaken in orde maken

Veel kleine beetjes werk maakt nog altijd veel werk. Zo ook met het in orde maken van alle zaken rondom mijn toelating.

Zoals jullie weten heb ik een brief geschreven aan de rector van La Sapienza. Bij nader inzien heb ik toch maar besloten hem aan het presidium van de faculteit te sturen, omdat faculteiten voor een groot deel aan zelfbestuur doen.

Comunque, ik heb de brief nog niet verstuurd zoals sommigen dachten. Nee, ik lever hem samen met mijn antwoordforumlier van mijn toelatingsexamen in met vier bijlagen: een CV, mijn diploma en twee cijferlijsten en mijn profielwerstuk. Het laatste supplemento moet aantonen dat ik kan werken come un mulo voor mijn studie.

Het is natuurlijk maar afwachten of ik die belofte ook werkelijk kan waarmaken, maar als verkooppraatje doet het het voorlopig wel goed.

Voor de nieuwsgierigen: ik stap op zaterdag 2 september om 17.50 uur in het vliegtuig naar Rome en land dinsdag 5 september om 12.20 weer op Rotterdam Airport.

Ik zal proberen nog even een foto-update te doen vanuit de eeuwige stad.

A dopo!

Il futuro

Hoewel ik zojuist een brief aan de rector van La Sapienza heb geschreven, waarin ik vraag om begrip voor mijn Italiaanse taalbarrière, om op die manier toch nog enige kans te hebben toegelaten te worden, moet ik natuurlijk serieus bezig zijn met andere opties.

Ik ben gezegd met een zeer brede interesse, die ook tegelijk diep is. Architectuur zou daarom een evengrote passie kunnen worden als filmen. Maar wat als het eerste jaar in Rome niet blijkt te lukken? Sowieso dan werken in de eeuwige stad, bijvoorbeeld een half jaar, gevolgd door een half jaar reizen, is bijvoorbeeld een optie. Maar wat daarna? Een opsomming:

• Het jaar erop architectuur studeren in Rome? Een goede optie, ware het niet dat er liefde in het spel is...
  
  
• Het jaar erop architectuur studeren in Nederland, Delft? Een goede optie, hoewel ik mijn internationale, Romeinse droom dan opgeef. De liefde krijgt wel een grotere kans.
  
  
• Het jaar erop studeren aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Op deze manier doe ik waar ik het meest in gepassioneerd ben en krijgt de liefde de grootste kans. Eén nadeel: geen academische titel, maar wellicht is daarmee te leven...
  

In ieder geval kan ik nu niet beslissen - pas na een jaar - vanwege een aantal onzekere variabelen. In ieder geval moet ik om alle opties open te houden een toelatingsfilm maken voor de filmacademie.

Enthousiastelingen kunnen zich melden!

Siamo stati a cena fuori

Non è molto interessante per caso, ma perchè posso esercitarsi da scrivere in la lingua italiano, però scrivo un blog.

L'atmosfera non c'è stato benissimo come sempre al ristorante 'Il Lago' a Groninga, ma non era male. Forse perchè c'è stato parecchio tranquillo. Il cibo era buono come sempre; io ho prenduto 'tortellini fantasia', che sente bene.

Spero che il mio blog in italiano non contene dei mille errori.

A dopo!

Post Scriptum: correcties en vertalingen kunnen worden achtergelaten door een 'comment' te posten.

Eerste videoblog!

Een eerste test op dit vlak. Lach mij alsjeblieft niet uit!

Vado a Roma per un' altra volta

Deze keer dan om toelatings- examen te doen. "Prova di ammissione" in het Italiaans geheten.

Nu stelt dat examen inhoudelijk misschien niet zoveel voor - alles weet ik al, maar de taal is weldegelijk een grote barrière. Voor dat laatste valt wellicht een uitweg te vinden, aangezien ik heb vernomen dat van de 30 plaatsen voor buitenlanders (stranieri) er vier zijn gereserveerd voor Chinezen. Zie link.

Nu kan ik mij niet voorstellen dat die Chinezen beter Italiaans kunnen dan ik, dus waarschijnlijk zullen zij het examen dan ook in het Engels maken. Als dat werkelijk zo is, en dat ga ik morgen verifiëren, dan moet voor mij ook wel een regeling te treffen zijn, toch?

Maar voorlopig maar weer hard aan de studie. Nou ja, morgen, vanavond eerst een biertje.

Filmpje

Wellicht niet zo 'grappig' als dat van Paul de Leeuw, maar toch: het filmpje dat Evelien en ik voor Rotary maakten, als materiaal voor een presentatie over Nederland, is hier te zien.

"Non c'è niente sopra di Groninga"

Een spreuk op een T-shirt die ik gisteren zag lopen. Toch leuk. Een vertaling is denk ik niet nodig, maar voor zij die geen talenknobbel hebben:
"Er gaat (is) niets boven Groningen."

Dat moge dan waar zijn, maar

OMNES VIAE AD ROMAM DVCVNT,

alle wegen leiden naar Rome.
En zo is het. Quod dixi, dixi.

Naar México

Ik ga naar México!

Volgende week ga ik mijn vlucht boeken, om met kerst naar México te gaan, om Evelien op te zoeken, ik mis haar (voor Evelien: jou) ontzettend...
Zo worden zes maanden vier. Maar wel loodzware maanden. Waar blijft 'vliegende tijd' als je het nodig hebt...

"Wachten duurt lang" luidt het gezegde, maar het is het wachten waard, sine dubio

Kus

Keiweek

Het leven gaat echter door. Acceptatie is een sleutelwoord, maar ook afleiding. Vanavond (en niet vannacht) zal ik mij maar eens gaan vermaken in Groningen. Het word vast leuk.

Overigens ben ik bezig met het experimenteren met videoblogs. Een videoboodschap in plaats van een stukje tekst, om het allemaal wat persoonlijker te maken, maar omdat mijn server ernstige traagheidsproblemen heeft op het moment, heb ik ervoor gekozen ermee te wachten. (Kan ik ook nog wat oefenen..., nooit was ik immers voor de camera, altijd erachter.)

Eén keer zes maanden

Maar nu zij werkelijk vertrokken is, en ook echt weg is, lijkt zelfs één keer zes maanden al lang...
Vaak heb ik nagedacht over de meest dramatische film aller tijden, om vervolgens zelf zo'n film te maken, maar altijd kwam ik uit bij thema's als dood, isolatie of verkrachting. Nooit kwam het in mij op om een film te maken over het afscheid van een geliefde. Want, zo heb ik meegemaakt (en nog steeds) dat is een hel. Zelfs als je weet dat het niet voorbij is. Het is simpelweg niet te bevatten. Waarschijnlijk kan ik dat gevoel zelfs niet onder woorden brengen, maar iedereen kent het gevoel van afscheid wel, denk ik. Misschien dat dat een indicatie kan zijn.

Gelukkig ga ik me storten op mijn Romeinse avontuur, waardoor de tijd vleugels zal krijgen. Was ik maar een jaar verder...

Verdriet

Nog één dag en dan vertrekt mijn vriendinnetje naar México. Dat is natuurlijk erg lastig voor mij, maar ik kan mij troosten met de gedachte dat ik haar na een half jaar al kom opzoeken.
Twee keer een half jaar, dat moet te doen zijn, toch?

In het nieuw

Wat natuurlijk te verwachten was, is gebeurd: een volledige integratie van mijn weblog in mijn website. Ik hoop dat het een foutloze integratie is, zo niet, dan sta je natuurlijk vrij om een mailtje te sturen met eventeel commentaar!

Romeinse Foto's

Jawel, zoals beloofd de foto's van mijn Rome-avontuur. De foto's van Evelien zullen later toegevoegd worden.